02 Mayıs 2013

ÇALGILAR


ÇALGILAR
Çalgı:  Müzik yapmak için kullanılan aletlere verilen genel addır. Çalgıların türleri, tarihi, yapım biçimleri gibi konuları inceleyen bilim dalına da Organoloji denir.
Burada anlaşılması kolay olsun diye çalgıları, daha çok kullanıldıkları coğrafik özelliklerine göre gruplandırdım.  

A - Türkiye’de Kullanılan Çalgılar
1 - Halk Müziği Çalgıları
2 - Klasik Osmanlı / Türk Müziği Çalgıları

B. Batı Müziğinde Kullanılan Çalgılar
1 -  Klasik Batı Müziği ( Orkestra ) Çalgıları
2 - Diğer Müzik Türlerinde ( Pop, Caz vb ) Kullanılan Çalgılar

C. Dünya Müziğinde Kullanılan Çalgılar

NOT: Çalgıları çeşitlerine ve çalma özelliklerine göre beş ana başlıkta inceleyeceğiz.

1.Yaylı Çalgılar
2.Üflemeli – Nefesli Çalgılar
3.Telli – Tezeneli Çalgılar
4.Vurmalı Çalgılar
5.Tuşlu – Klavyeli Çalgılar 
Türkiye’de  Kullanılan Çalgılar
A - Halk Müziği Çalgıları
Yaylı Çalgılar
  1. Kemençe: Doğu Karadeniz bölgesinde yaygın olan ve rebap, keman türü yaylı çalgılarla akraba olduğu sanılan, bir yay yardımıyla çalınan üç telli geleneksel halk çalgısının adı olup, klasik kemençe ile karıştırılmasını önlemek amacıyla Karadeniz kemençesi ya da Laz kemençesi olarak da adlandırılmaktadır.


  2. Kabak Kemane: Telli, yaylı ve deri kapaklı sazlarımızın tek örneğidir. Menşei Orta Asya'ya dayanmaktadır. Kabak kemane, Türkiye’de özellikle Ege Bölgesi’nde ve Teke ( Toroslar ) yöresinde yaygın olarak kullanılan bir sazdır. Kabak, kabak kemane, rebap (Güneydoğu Anadolu’da rubaba, Hatay yöresinde hegit) ve ıklığ gibi adlar ile bilinmektedir. Su kabağının üzeri deri ile kaplanıp ağaçtan bir sap takılarak yapılır.




Not: Batı müziği çalgılarından olan Keman,  Anadolu halk müziğinde de kullanılmaktadır. Çalgı hakkında bilgi Batı müziği çalgıları bölümündedir.

Üflemeli - Nefesli Çalgılar

  1. Kaval: Çoban çalgısı olarak bilinen kaval, yörede daha çok şimşir ağacından (nadiren livori, incir ve erik ağacından), altta 1 ve üstte 7 delikli olarak imal edilir. Dilli kaval ve dilsiz kaval olarak adlandırılan iki türü vardır. Dilli kavalın ucunda ses üretimini sağlayan bir düdük bulunur. Dilsiz kaval ise içi boş bir boru olup çalan kişi nefes teknikleriyle istenen sesi çıkarır. Kavalın kökeni hakkında değişik görüşler varsa da insanoğlunun en eski çalgılarından olduğu bilinmektedir. Ortadoğu ve Orta Asya’da değişik formlarına rastlanır.

    Çoban KavaLı ( DiLsiz KavaL )


  2. Balaban-Mey-Duduk: Güney Kafkasya ve Orta Asya ülkelerinin birçoğunda kullanılan nefesli çalgılar grubuna ait bir çalgıdır. 9-10 adet ses perdeli olanları Azerbaycan ve Türkistan’da kullanılmaktadır. Gürgen, ceviz, erik ve benzeri sert ağaçlardan yapılanları varsa da en makbulü kayısı ağacından yapılanıdır.





  3. Tulum: Anadolu'nun kuzeydoğusunda Rize, Artvin ve Erzurum illerinde kullanılan nefesli bir halk çalgısının adıdır. Trakya bölgesi, Balkan yarımadası ve İskoçya'da kullanılan Gayda'dan en önemli farklı pes sesleri kontrol edebilen boruya sahip olmamasıdır.

  4. Sipsi: Kabak kemane gibi, Teke Yöresi gurbet havası açışlarında sık duyulur. Başta Burdur olmak üzere, Fethiye'den kuzeye doğru Denizli'ye kadar olan bölge içerisinde sıkça kullanılan yöresel bir müzik aletidir.


  1. Zurna: Türkiye'nin birçok yerinde kullanılan, tahta, metal ve kamış kullanarak yapılan, yüksek sesli, bu yüzden büyük davul ile birlikte çalınan, yine bu yüzden açık havada kullanıma uygun, nefesli saz çeşididir. Türkiye'de olduğu gibi Fas'tan Çin'e kadar uzanan iklim kuşağındaki her ülkede kullanıldığı da bilinmektedir. Zurnanın boy ve şekil olarak çok çeşitleri vardır.



Telli Tezeneli Çalgılar

  1. Bağlama: Anadolu’da yaygın olarak kullanılan telli bir çalgı türüdür. Yörelere ve boyutlarına göre değişik isimlerle (kopuz, cura, saz, çöğür, dombra, vb. ) tanınır. Kullanılan tekniğe göre mızrap veya parmaklar ile çalınır. Parmaklarla çalma tekniğine şelpe ve dövme denir. Genellikle altta iki çelik ile bir sırma bam, ortada iki çelik ve üstte bir çelik ile bir sırma bam teli olmak üzere toplam 7 tellidir. Tezene ile çalınır.




  2. Tar: Uzun saplı; İran, Azerbaycan, Gürcistan, Ermenistan ve kısmen Türkiye'de kullanılan telli bir çalgıdır. Tar, tıpkı sitar ve dutar gibi gitarın kökenini oluşturur. Tezeneli bir çalgı olan Tar, göğüste tutularak çalınmaktadır.




Vurmalı Çalgılar

  1. Davul: Davul, bilinen en eski vurmalı çalgılardan biridir. Ahşap, maden ya da pişmiş topraktan silindirik bir gövdeye gerilen deriden oluşur. El ya da sopayla çalınır. Biçimi değişse de dünyanın her yerinde ve her toplumda kullanılan bir çalgıdır. En basit çalgılardan biridir ve iki temel parçadan oluşur. Bunlardan biri boru ya da silindiri andıran kasnaktır. Kasnak tahta ya da metal olabilir. İkincisi bu kasnak gövdenin bir ya da iki yüzüne gerilerek geçirilen ince dana derisi ya da benzeri esnek bir malzemedir. Gerilen bu malzemeye "davul derisi" denir. Davul, derisine elle ya da sopayla vurularak çalınır. Bu sopaya "davul tokmağı" da denir.
  2. Darbuka: Orta Doğu'da kullanılan vurmalı bir çalgıdır ve daha çok oynak ve eğlence amaçlı müziklerde kullanılır. Darbukada Düm ve Tek olarak adlandırılan iki ses vardır: İlk ses, ritmin temelini sağlar ve aletin ortasına vurularak sağlanır, ikinci ses daha çok süsleme ve doğaçlama için kullanılır. Darbuka aynı zamanda düğün nişan sünnet düğünlerinde kullanılan bir tür vurmalı çalgıdır.
  3. Def ( Tef ) : Yuvarlak bir tahta kasnağın bir veya iki yanına deriden bir örtü geçirilerek yapılan ve parmak vuruşlarıyla çalınan müzik aletidir.
  4. Zil: Türk müziğinde ve diğer birçok Orta Doğu ülkesinin müzik kültüründe var olan bir usul vurma çalgısıdır. Yuvarlak biçimlidir ve genellikle pirinçten yapılır. Ortasında deriden ya da ipten yapılmış tutamaklar bulunur. Bu tutamaklarla iki zil birbirine çarpılarak çalınmaktadır.
  5. Kaşık: Sap kısımları parmaklar arasına alınır, oval kısımları ise sırta gelecek şekilde avuç içine alınarak çalınmaktadır. Bunun dışında farklı tutuş biçimleri de vardır. Türk, Rus, Amerikan halk müziği ve danslarında kullanılır. Türkiye'de şimşir ağacından yapılanlar tercih edilir. Türkiye'nin özellikle Silifke ve Konya yöresi halk oyunlarında yaygın olarak kullanılmaktadır.
Bunların dışında Maşa, Zilli Maşa ve Çalpara gibi çalgılar da kullanılmaktadır.
Tuşlu – Klavyeli Çalgılar

  1. Akordeon: Bir körüğü harekete geçirmekle yaratılan hava akımının etkilediği serbest metal dillerinin titreşmesiyle ses çıkaran havalı çalgıdır. Türkiye'de akordeon, Kafkas halklarının veya Romanların çalgısı olarak bilinir.







  2. Garmon: Çerkez ve Gürcü Halk Oyunlarının vazgeçilmez müzik aletlerinden biridir. İskeleti çınar ağacından yapılır. Perde ve klavyeleri plastikten yapılmaktadır. Akordeon'dan farklılığı klavye sayısının fazla olmasıdır.

B - Klasik Osmanlı /Türk Müziği Çalgıları
Yaylı Çalgılar

  1. Yaylı Tanbur: Gövdesi iki dizin üstüne sapı yere dik olarak konularak, viyolonsel yayına benzer bir yayla çalınır. Çoğu tanburda dört çift olmak üzere toplam sekiz tel vardır. Tek veya çift tel takılabilir.



  2. Klâsik Kemençe: Perdesiz ve tırnak ile çalınan bir çalgıdır. Tırnaklar, tellere soldan değdirilerek notalara ulaşılabilir. Perdelere sol el ile basılır, yay sağ el ile tutulur. Diz üstünde ya da iki diz arasına alınarak çalınır. Boyu 40-41 cm kadardır. Tekne, sap, göğüs, klavye, burgu, yay gibi parçalardan oluşur.
  3. Rebap: Rebap, çoğunlukla Orta Asya'da kullanılan, çeşitli biçimleri olan bir çalgı türüdür. Gövdesi Hindistan cevizi kabuğundan yapılır. Türkiye, İran, Arabistan, Kuzey Afrika, Afganistan, Pakistan, Hindistan gibi ülkelerde bazı mızraplı ya da yaylı çalgılara verilen ortak bir isimdir. Tel sayısı bir ile beş arasında değişir, ama çoğunlukla üç tellidir.
Not: Batı müziği çalgılarından olan Keman,  Klasik Türk Müziğinde de kullanılmaktadır. Çalgı hakkında bilgi Batı müziği çalgıları bölümündedir.

Üflemeli - Nefesli Çalgılar

  1. Ney: Kamıştan üretilmiş üflemeli çalgılarından olup Ney üfleyenlere neyzen veya nayi denmektedir. İlkel donanımlı bir çalgı olmasına karşın, insanı etkileyen bir sese sahip olan Ney, özellikle tasavvuf müziğinde çok kullanılır.





Telli Tezeneli Çalgılar

  1. Telli Tanbur: Günümüzde yalnızca Türkiye'de kullanılan belki de tek çalgıdır. Sazı icra edenlere "tanburi" ismi verilir. Dört çift madeni teli olan Tanbur’un gövdesinde ceviz, maun, gül gibi ağaçlar kullanılır.



  2. Ud: On bir telli, mızrapla çalınan perdesiz bir çalgıdır.





  3. Kanun: Yetmiş beş telli, mızrapla çalınan, Asya kökenli bir çalgıdır. Dizler üzerine konularak çalınır.
Bunların dışında kullanımı çok nadir olan Santur, Çeng ( Mugni) gibi sazlar da bu gruptadır.



Vurmalı Çalgılar

  1. Kudüm ( Nakkare ): Davul, bilinen en eski vurmalı çalgılardan biridir. Ahşap, maden ya da pişmiş topraktan silindirik bir gövdeye gerilen deriden oluşur. El ya da sopayla çalınır. Biçimi değişse de dünyanın her yerinde ve her toplumda kullanılan bir çalgıdır.
  2. Kös: Bakır büyük bir kase ile üzerine gerilmiş deve derisinden oluşan iki tahta tokmak ile çalınan çalgıdır. Mehteran sazıdır.
  3. Daire ( Bendir ): Büyükçe ve dar enli bir kasnağın kenarına bir sıra zil takılarak bir yüzüne deri gerilmek şekliyle yapılmıştır. Bendir bu sazın zilsiz halidir.
  4. Def ( Tef ) : Yuvarlak daire biçimindeki tahta kasnağın, bir veya iki yanına deri geçirilerek yapılan ve parmak hareketiyle çalınan bir müzik aleti.

     








Batı Müziğinde Kullanılan Çalgılar

  1. Klasik Batı Müziği ( Orkestra ) Çalgıları



Yaylı çalgılar
Yaylı çalgılar bir orkestranın en önemli öğesidir. Yayla sürtündüğünde titreşen tellerden oluşan tahta çalgılardır. Diğer bir adı da "keman Ailesi”dir. Perdesizdir.




Keman ( Violin ): Yaylı çalgıların en küçüğüdür ve en ince tondan çalan üyesidir.
Keman yayına arşe denir. Yayla çalınan kemanın 4 teli vardır. Sol anahtarı ile yazılır. Solo ve eşlik görevi verilir (özellikle bir solo çalgıdır). Hiçbir çalgıda olmayan ses rengiyle, çok zengin bir anlatım gücü vardır. Telleri: SOL, RE, LA, Mİ olarak akort edilir.
http://tr.wikipedia.org/wiki/Keman





Viyola (Viola ): Viyola yaylı çalgılar ailesinin ikincisidir ve fiziki yapısı kemana benzemekle beraber kemandan biraz daha büyüktür. Solo ve eşlik görevi verilir (özellikle eşlik çalgısıdır). Gövde uzunluğu 41 – 45 cm civarındadır. Notaları üçüncü çizgi ‘do’ anahtarıyla yazılır. Viyolanın da dört teli vardır ve DO, SOL, RE, LA olarak akort edilir.
http://tr.wikipedia.org/wiki/Viyola



Çello (Viyolonsel): Sesi insan sesine en yakın olan çalgı olarak da bilinir. Bir ucu yere dayanarak çalınır. Tenor ses verir.
http://tr.wikipedia.org/wiki/Cello



Kontrbas (Double Bas): Yaylı çalgılar arasında en büyük olan bu çalgı, yaylılar grubunun en kalın sesli çalgısıdır. Özel bir tür çelikten yapılmış dört teli vardır. Yay kullanılarak ya da parmaklar yardımıyla çalınır. Kontrbas keman, viyola ve viyolonselle birlikte oda müziği dörtlüsünü oluşturan çalgı topluluğunun üyesidir. Ayrıca senfonik orkestraların, caz, pop ve rock müzik topluluklarının ana çalgılarından biridir. Boyu 1.95 metre, eni 60 cm olan kontrbas bu boyutları nedeniyle ayakta çalınır. Çalgı, çalınması sırasında dik tutulur.
http://tr.wikipedia.org/wiki/Kontrbas






Avrupa'da yaylı çalgılar "telli çalgılar" olarak adlandırılır ve böylece bu aileye Arp’da eklenir.
Arp (harp): Çok sayıda tele ve pedala sahip olan bir çalgıdır ve telleri parmakla çekilerek titreştirilir. Çoğunlukla Klasik Batı Müziğinde kullanılır. Orkestralarda kullanılan dik konumda tutulan arp, çağdaş orkestra çalgıları arasında telleri yalnızca parmakla çekilerek çalınan tek çalgıdır. Solo ve eşlik görevi verilir (özellikle armoni ve eşlik çalgısıdır). En eski telli çalgılardan biridir. Bir yayla ok atılırken gerilip bırakılan yay kirişi bir tınlama sesi çıkarır.
http://tr.wikipedia.org/wiki/Arp


Üflemeli çalgılar







İçlerine üflenen nefes sayesinde titreşen çalgılardır.
İki gruba ayrılırlar:

  1. Tahta üflemeliler  
  2. Bakır üflemeliler
Bu gruplar çalgıların imal edildikleri maddeye göre ayrılmaz, çalışma stillerine göre ayrılır.

Flüt:  Günümüzde nikel, gümüş, altın gibi madenlerden yapılmaktadır. Fakat 20. Yüzyılın başlarına kadar abanoz, nar gibi sert ağaçlardan yapılırdı. Metal olduğu halde tahta nefesli çalgılar grubu üyesi olmasının nedeni ses renginin tahta tınısı vermesi ve diğer tahta nefesliler ile iyi kaynaşması ve ses elde ediliş yönteminin tahta enstrümanlar gibi olmasındandır. Solo ve eşlik, görevi verilir.
http://tr.wikipedia.org/wiki/Flüt

Klarnet: Klarnet, sert ve dayanıklı ağaçlardan genellikle de abanoz ağacından yapılan üflemeli bir çalgı türüdür.  Bir çeşit sert kauçuk olan ebonitten, ayrıca metalden yapılanları da vardır. 19. yüzyılda kullanılmaya başlanmıştır. Hafif boğukça fakat parlak bir ses çıkarır. Orkestrada normal klarnetten daha kalın ses çıkaran basklarnet’de kullanılır. Flüt ve obuada olduğu gibi, klarnetin gövdesinde de ses deliklerini açmaya ve kapatmaya yarayan metal bir mekanizma vardır.
http://tr.wikipedia.org/wiki/Klarnet





Obua: Çift kamışlı tahta üflemelidir. Barok dönemden beri orkestraların en popüler çalgılarındandır. Keskin ve acıklı bir sesi vardır. Orkestralarda obuanın yanı sıra biraz daha kalın ses veren korangle (İngiliz kornosu) da kullanılır. Obua, virtüozite bakımından flüt kadar hünerli bir çalgı değildir.
http://tr.wikipedia.org/wiki/Obua


Fagot: Çift kamışlı tahta üflemelidir. Gizemli ve kadifemsi bir sesi vardır. Orkestralarda fagotun yanı sıra, normal fagottan bir oktav daha kalın ses çıkarabilen kontrfagot da kullanılır. Duygulu ve eğlenceli sololara uygundur.
http://tr.wikipedia.org/wiki/Fagot
Piccolo : Büyük flütün hemen hemen yarısı kadar uzunluktadır. Büyük flütteki kuyruk bölümü pikolo flütte yoktur.








Trompet: Pistonlu bakır üflemelidir. Parlak ve coşkulu bir sesi vardır. Eski Çağlarda işaretleşmelerde kullanılan bu çalgı, müzik aleti olarak orkestraya orta çağda girmiştir.






Trombon: Sürgülü bakır üflemelidir. Trompetten daha kalın ses çıkarır. Sesi biraz daha soğuktur. İlk olarak 15. yüzyılda kullanılmıştır.



Korno: Pek çok yerinden bükülmüş çok uzun bir borudan oluşur. Dairesel bir şekle, boğuk bir sese sahiptir.

Tuba: En kalın sesli bakır üflemelidir. Kornonun daha büyüğü sayılabilir. Pistonludur.

Vurmalı çalgılar (Perküsyon)




Tokmak, baget veya fırça gibi cisimlerle vurularak titreştirilen çalgılardır. Orkestranın en arkasında bulunurlar.
Timpani: Küçük orkestra davullarıdır. Yarım küre biçimindedirler. Çıkaracakları nota, derileri gerilerek ayarlanabilir.
Zil: İki dairesel bakır levhadan oluşur, birbirlerine çarpılarak ses çıkartılır.
Üçgen (Triangle ): Bir metal çubuğun üçgen şekli oluşturacak şekilde bükülmesiyle yapılır. Küçük bir sopayla vurularak kısa ama etkili bir çın sesi verir.
Kastanyet: İspanyol kökenlidir. İki küçük tahta parçasından oluşur, bunların birbirine vurulmasıyla ses çıkarır.
Çıngırak – Çan ( Campana ): Metalden yapılmış konik biçimli bir çalgıdır. İçinde yine metalden küçük bir tokmak asılıdır, çıngırak sallandıkça koninin iç yüzeyine çarparak ses verir.

Tef ( Tambourine ): Yuvarlak bir tahta kasnağın bir veya iki yanına deriden bir örtü geçirilerek yapılır ve parmak vuruşlarıyla çalınır. Her vuruşta, kasnaktaki ince pirinçten 4-8 çift küçük zil tınlar.
Trampet: Dairesel bir metal gövdenin iki tarafına gerilmiş deriden ve bir derinin hemen altındaki gerili kirişlerden oluşur. Bagetle vurulduğunda deriler kirişlerle titreşir ve güçlü, keskin bir pat sesi çıkar.


Ksilofon: Güney Asya'dan çıktığı sanılan ksilofon 16. yüzyılda Avrupa müzik çalgıları arasına girmiştir. Küçükten büyüğe doğru uzayan, yan yana sıralanan, tahta veya alaşım düzlemlerinden oluşmuştur. Bu düzlemlere, küçük tokmaklarla (malletler) vurularak çalınır. Klasik batı müziğinde kullanılır.



Klavyeli - Tuşlu Çalgılar
Kendi aralarında mekanik yapı, malzeme, tuş ölçüsü ve sayısı açısından farklılıklar gösterseler de benzer bir görünüm taşırlar. Piyano, elektronik piyano, klavsen, kilise orgu,  akordeon ve melodika klavyeli müzik aletlerinden bazılarıdır.
Piyano: Tuşlarına basıldığında, sahip olduğu karmaşık çekiçli mekanizma sayesinde tellere vurarak ses veren klavyeli çalgıdır. Yapım biçimi ile duvar (konsol) ve kuyruklu (salon / konser / grand) adı verilen çeşitleri vardır. Toplam 88 tuşu vardır. Bu çalgı, büyük bestecilerin en yakını olmuştur, dolayısıyla bu çalgı için verilen bestelerin sayısı ciltler tutar.
Akordeon: Bir körüğü harekete geçirmekle yaratılan hava akımının etkilediği serbest metal dillerinin titreşmesiyle ses çıkaran tuşlu çalgıdır. Türkiye'de akordeon, Kafkas halklarının veya Romanların çalgısı olarak bilinir. Özellikle Çerkez kültüründe büyük yer tutar: Çerkez düğünlerinin ve toplantılarının en ünlü çalgısıdır.
Klavsen (Harpschord ) : Klavyeli (tuşlu) bir çalgıdır. Barok döneminin en önemli çalgısıdır. Piyanonun atası olan bir çalgı olarak bilinmekle beraber; mekanizma, ses rengi ve çalış tekniği yönünden birbiri ile pek ilgisi yoktur. Klavsen telleri bir mızrap ile çekerken, piyanonun çekiçleri tellere vurur. Bu da piyanonun kimi zaman vurmalı çalgılar kategorisine girmesine neden olur. Klavsen eski zamanlarda kiliselerde çalınan bir çalgı çeşidi olarak da bilinir.
http://tr.wikipedia.org/wiki/Harpsikort






b)Diğer Müzik Türlerinde ( Pop, Caz vb ) Kullanılan Çalgılar
Gitar: Parmakla veya pena ile çalınan, esasen sekiz şekline benzeyen, yan kısımları oval, sap üzerinde ses perdeleri olan, telli bir çalgı türü. Gitarlar genelde altı tellidir ve farklı çeşitlerdeki ağaç türlerinden yapılabilirler. Gitar neredeyse her türlü müzik türünde kullanılan bir çalgı türüdür. Akustik, klasik, elektro ve bas olmak üzere pek çok çeşidi vardır.
Saksafon: Çoğunlukla pirinçten yapılan, koni ve “S” biçiminde olan, ağzındaki kamışla ses çıkaran bir çalgıdır. 1840’li yıllarda, Adolphe Sax tarafından bulunmuştur.  Saksafon genellikle pop ve caz müziği ile ilişkilendirilse de, önceleri klasik batı müziği ve ordu müziği çalgısı olarak tasarlanmıştı.



Dünya Müziğinde Kullanılan Çalgılar
Panflüt: Neolitik çağdan beri kullanılmış, flüt benzeri üflemeli bir çalgıdır. Yan yana bağlanmış farklı uzunluklardaki kamış borulardan meydana gelir. Metal, kil ya da ahşaptan yapılabilirler. Müzikteki yarım tonlar boruların dudaklara yatırılmasıyla elde edilir.
Balalayka: Lavta ailesinden Rusya'ya özgü bir telli çalgı türüdür. 1700'lü yılların sonuna doğru geliştirilmiştir. Balalayka, aslında halk şarkılarıyla birlikte tek başına çalınır. Ama son yıllarda büyük balalayka orkestraları kurulmuştur.
Buzuki: Çağdaş Yunan müziğinin belli başlı çalgılarındandır. Gitar ve bağlamanın karışımıdır. Rebetika müzik kültürünün etkin müzik aletidir. Mızrap veya pena ile çalınır.
Gayda: Kamıştan yapılmış çift düdük ve tulumdan oluşan, tiz sesli, nefesli bir enstruman adı olup Trakyalı, Bulgar, Makedon ve İskoçların milli çalgısıdır.

Sitar:  Telli uzun saplı bir saz, müzik enstrümanıdır. Hindistan kökenli bu genelde 12-13 taraf teli bulunur.
Banjo: Afrika kökenli 5 telli çalgı, Amerikan halk müziğinde yaygın olarak kullanılır. Afrika'dan Amerika'ya köle olarak giden işçiler arasında yaygınlaşmış, sonraları Avrupa müziğini de etkilemiştir.
Marakas: İçi oyuk olan gövdesinde bulunan parçalar sayesinde sallayınca ses çıkaran bir tür vurmalı müzik aletidir. Tahta, bambu ve plastikten yapılan türleri vardır. Çoğunlukla Afrika ve Latin Amerika müziklerinde kullanılır.
Bongo: Vurmalı bir çalgı türüdür. Genellikle diz üstünde ya da dizlerin arasına yerleştirilerek çalınan Bongo’nun pek çok türü bulunur. Güney Amerika ve Afrika çıkışlıdır.
Mandolin: Mızrapla çalındığı zaman iyi ses verdiği bilinir ancak modern mandolinlerde genelde pena kullanılmaktadır. Dört çift teli olan mandolinin ses düzeni kemandaki gibidir. Kolay öğrenilir olması nedeniyle müzikle yeni tanışanların tercih ettiği bir müzik aletidir.
Melodika: Üflemeli ve tuşlu bir çalgıdır. Ağızla üflenir ve tuşlara basılarak ses çıkarılır. Sol elle tutulur, sağ elle üzerindeki (piyano tuşları gibi) tuşlarına basılarak çalınır. Müzik eğitimi için ideal bir çalgıdır. Genelde ilköğretim okullarında eğitim amaçlı olarak müzik derslerinde çalınmaktadır.

Cümbüş: Zeynel Abidin Cümbüş tarafından 20. yüzyıl başlarında geliştirilmiş olan ud benzeri bir müzik aletidir. Sap kısmı gövde ile bağlandığı noktadan ayrılabilmektedir. Genel yapısı banjo'ya ve ud'a benzer.



Shakuhachi: Bambu ağacından yapılan üflemeli bir Japon çalgısıdır. Ön tarafında dört, arka tarafında da bir deliği olan çalgı dik tutularak çalınır. 
Taiko: Geleneksel Japon savaş davullarına verilen isimdir. Günümüzdeki işlevi tümüyle sanatsaldır. 
.



Not: Tüm bilgileri netten derledim. Ticari hiçbir kaygım yoktur. Müzik eğitimine katkı amacıyLa payLaşıyorum. Ancak yine de bu yazıda, farkında oLmadan teLif hakkı oLan bir böLüm varsa ve hak sahipLeri bu yayını kaLdırmamı isterLerse, hak sahipLerinin istekLerini yerine getireceğim. SaygıLarımLa...

2 yorum:

turuncukedi dedi ki...

Çok güzel bi' çalışma olmuş.. Elinize sağlık öğretmenim..

mybiSGeN dedi ki...

Teşekkür ederim @turuncu kedi :)